GeoTechPol

POWIERZCHNIA UŻYTKOWA 
Może być pojmowana w dwojaki sposób (netto i brutto). Na dodatek, zgodnie z prawem, jest liczona na dwa różne sposoby i oba są poprawne. Podczas rozmów na temat projektu budowlanego warto dowiedzieć się, z której normy korzysta pracownia. 

Norma starsza (oznaczenie: PN-70/B-02365) - Nakazuje sumować powierzchnie wszystkich pomieszczeń, bez uwzględnienia grubości tynków lub innych okładzin ściennych. Do powierzchni użytkowej zgodnie z ową normą nie wlicza się: 
- garażu 
- pom. Gospodarczego 
- pom. Technicznego 
- balkonów, loggii, tarasów itp. 
- lokalu użytkowego 
- strychu 
Poddasze wlicza się do powierzchni użytkowej w proporcjach zależnych od jego wysokości: 
- dla poddasza, którego wysokość w świetle pomieszczenia przekracza 2,20 m, wlicza się 100% powierzchni do powierzchni użytkowej; 
- dla poddasza , którego wysokość w świetle pomieszczenia wynosi od 1,40 do 2,20 m wlicza się 50% owej powierzchni do powierzchni użytkowej; 
- jeśli poddasze ma wysokość w świetle pomieszczenia poniżej 1,40 m nie wlicza się go do powierzchni użytkowej; 
Pomiaru powierzchni dokonuje się 1,00 m nad podłogą. 

Druga, nowsza norma (oznaczenie: PN-ISO 9836:1997) - mówi, że sumuje się wszystkie powierzchnie całkowicie wykończone (z uwzględnieniem tynków i okładzin), wyłączając pomieszczenia, których wysokość w świetle jest mniejsza niż 1,90 m (określane jako pomocnicze). Pomiaru dokonuje się na poziomie podłogi. 
Jeśli w pomieszczeniach są skosy, powierzchnię użytkową nadal należy liczyć po podłodze. Wówczas należy podzielić ją na dwie części: 
1.o wysokości w świetle pomieszczenia od 1,90 m i więcej 
2.o wysokości mniejszej niż 1,90 m ? powierzchnię tą można odjąć od powierzchni użytkowej i zaliczyć do powierzchni pomocniczych.